آسماننوردی با گوگل
برخی از خدماتی که گوگل برای بشر انجام داده، همان ارزشی را دارد که داوینچی برای علم مکانیک امروز دارد. ممکن است که تمامی آنها کاربرد مستقیمی در زندگی بشر نداشته باشد، اما تاثیر زیادی خواهد داشت. یکی از مهمترین این خدمات، روشهای متنوعی است که گوگل برای آسمان گردی فراهم کرده است. نقطه شروع تولید Google Sky استفاده از قانون ۲۰ درصد زمان توسعهدهندگان در سال ۲۰۰۹ بود. پروژه گوگل اسکای در ژانویه ۲۰۱۲ متنباز شد.
Google Sky چیست؟
گوگل اسکای، نقطه یکپارچهای برای مشاهده آسمان نمایان با استفاده از خروجیهای پروژههای نجومی متفاوت میباشد. نمای اولیه گوگل اسکای ترکیبی از چندین تصویری است که با استفاده از پروژههایی نجومی مانند Sloan Digital Sky Survey و Digital Sky Survey Consortium تشکیل شده است. آسماننمای گوگل، به سه روش قابل دسترس است:
- آسماننمای گوگل در وب – تصاویر مختلف به همراه قابلیت جستجوی آسمان را امکان پذیر میکند. میتوانید نماهای مادون قرومز، میکرویو و یا تاریخچه هر بخش را مشاهده کنید.
- آسماننمای گوگل در Google Earth – بهترین روش آسمان گردی پشتمیز برای شماست. لایههای اطلاعاتی متنوعی را پشتیبانی میکند و میتوانید از گالری آسمانی قابل توجهی که برای Google Earth وجود دارد استفاده کنید. اگر آسمان دوست هستید، شاید تورمنظومه شمسی بر روی گوگل ارث تجربه خوبی برای شما باشد.
- آسماننمای گوگل بر روی اندروید – از نظر من، لذت بخشترین قسمتی است که گوگل بر روی اندروید ارایه کرده است. این نسخه به صورت آفلاین بر روی تقریبا تمام تجهیزات اندرویدی کار خواهد کرد. ویژگی آسماننمای گوگل بر روی موبایل استفاده از موقعیت شما و نمایش نمای مربوط به موقعیت فیزیکی شما بر روی زمین است. اگر در تهران (ویا هر جایی در زمین هستید!) هستید، این چند شب علاوه بر اینکه رقص سهگانه مشتری – زهره و ماه را در آسمان میتوانستید ببینید، این نما را هم در گوگل ارث مشاهده میکردید.
بعد از اینکه گوگل اسکای مپ برای موبایل رو نصب کردید، این دفعه که توی خیابان راه میرفتید، یا کنار جاده بودید، یا توی دشت و دمن، سرتون رو بالا بگیرید، موبایل رو هم رو به آسمان بگیرید و کلی سرگرمی داشته باشید.
“At about 10:26 p.m. EST, a U.S. Navy Aegis warship, the USS Lake Erie, fired a single modified tactical Standard Missile 3, hitting the satellite about 133 nautical miles over the Pacific Ocean as it traveled in space at more than 17,000 mph, according to a Defense Department statement. The objective was to rupture the fuel tank to dissipate the roughly 1,000 pounds of hydrazine, a hazardous fuel that could pose a danger to people on Earth. Because of the relatively low altitude of the satellite at the time of the engagement, debris would have started re-entering the earth’s atmosphere immediately, officials said, and nearly all of the debris will burn up on re-entry within two days. Should any large pieces of the satellite’s debris make it to Earth, special teams are on alert and positioned within the U.S. Pacific Command, Navy. Adm. Timothy J. Keating, PACOM commander, told reporters. The admiral made a point that the Navy’s Standard Missile 3 had to be modified to fly the mission at all, and that it would be used only in this kind of emergency response to similar potential dangers.”
این