من در مورد اثراتی که از بین رفتن این دریاچه برای قسمت قابل توجهی از بوم زمین رقم خواهد زد، اطلاعاتی ندارم، اما به احتمال بسیار زیاد، قسمت زیادی از موجودات زنده، در آن نواحی دچار دگرگونی خواهند شد.

برنامه نقشه برداری سطح اقیانوس‌ها از فضا، در سال ۱۹۹۲ با ارسال ماهواره TOPEX/Poseidon آغاز به کار کرد. پس از آن Jason-1‌ و Jason-2 و به زودی Jason-3 وظیفه کنترل سطح و موقعیت آب‌های روی زمین را بر عهده دارند. هدف از این کار، کنترل میزان موجودی آب قابل استفاده در قسمت‌های مختلف زمین و همچنین کنترل عوارض تهاجمی مانند El Nino و La Nino است.

در کنار تمامی اطلاعاتی که برنامه OSTM در مورد اقیانوس‌ها جمع آوری می‌کند، مجموعه‌ی عظیمی از اطلاعات در مورد سایر دریاها و دریاچه‌های زمین نیز تولید می‌شود. بخش زیادی از این اطلاعات برای عموم مردم به صورت رایگان قابل استفاده و تحلیل است. یکی از اطلاعات، شامل داده‌هایی است که در مورد سطح تغیرات افزایشی و یا کاهشی دریاچه ارومیه قابل دسترس است. نمودار زیر روند کاهش عمق دریاچه ارومیه را بر اساس این داده‌ها نشان می‌دهد. همانطور که مشخص است، کاهش عمق دریاچه ارومیه و خشک شدن تدریجی آن بیش از ۸ سال است که به صورت قابل توجهی ادامه دارد و شاید با استفاده از چنین داده‌هایی امکان پیش‌گیری از مرگ این دریاچه امکان پذیر می‌بود.

این مطلب را از سایت مردمی Global Security مطالعه کنید:

Navstar GPS is a space-based global radionavigation system which is operated by the U.S. Air Force. Two GPS services are provided. The Precise Positioning Service (PPS) provides full system accuracy primarily to U.S. and allied military users. The Standard Positioning Service (SPS) provides an accurate positioning capability for civil users throughout the world. The GPS has three major segments: space, control, and user.

تمامی این موارد بهانه‌ای شده است تا سایر دولت‌ها به بهانه استقلال و نگرانی از دخالت در امور شهروندان سیستم‌های ناوبری خودشان را طراحی و تا قسمتی پیاده سازی کنند. به این ترتیب اتحادیه اروپا، روسیه، چین، هند و ژاپن و کمی هم مصر در حال طراحی و فرستادن سیستم‌های ناوبری ماهواره‌ای خود هستند.

Galileo – a global system being developed by the European Union and other partner countries, planned to be operational by 2014

Beidou – People’s Republic of China’s regional system, covering Asia and the West Pacific

COMPASS – People’s Republic of China’s global system, planned to be operational by 2020

GLONASS – Russia’s global navigation system

IRNSS – India’s regional navigation system, planned to be operational by 2012, covering India and Northern Indian Ocean

QZSS – Japanese proposed regional system covering only Japan

بیشتر این سیستم‌ها بعد از مراحل اولیه به این نتیجه رسیده‌اند که می‌بایست با همکاری با یکدیگر ادامه دهند و از شلوغ (کثبف) کردن بیشتر فضا جلوگیری کنند. به جز چین که کمتر از یک ماه قبل چهارمین ماهواره سیستم بیودو (همان دب اکبر خودمان) را به فضا ارسال کرد.

چین انتظار دارد تا سال ۲۰۲۰ سیستم ناوبری Beidou و COMPASS را تکمیل کند و خواهان حقوق غیر متعارفی برای جو فضایی کشورش است. از جمله این موارد می‌توان به حق از دسترس خارج کردن ماهواره در فضای بالای کشورش اشاره کرد. چین یکبار این کار را کرده است و یک اشغال فضایی نسبتا بزرگ ایجاد کرده است.

تمامی این موارد را برای این نوشتم که بگویم می‌دانید فضای بالا سر ما چقدر کثیف شده است؟

با قرار گرفتن ماهواره امید در مدار، تحلیل ها و پیش بینی ها در باره آینده ایران در این زمینه در حال افزایش است. اولین و نزدیک ترین فرصتی که برای رصد زمینی ماهواره امید وجود دارد روز ۱۴ فوریه (شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۸۷) به مدت سه دقیقه از ساعت ۲۰:۲۴ تا ۲۰:۲۷ GMT می باشد. احتمالا در این زمان، تصاویری از این ماهواره رویت خواهد شد. اگر شما در مدار مناسب قرار دارید، امتحان کنید!

برای اطلاعات بیشتر در مورد ماهواره امید و راکت سفیر۲ و سایت پرتاب این بحث ها را دنبال کنید:

– Iran launches 1st homemade sat into orbit

– First Satellite launch by Iran

تقریبا ماهواره امید به صورت رسمی از سوی دنیا پذیرفته شد. ماهواره امید که از خانواده ماهواره های کوچک است، روز دوشنبه بر روی یک موشک سفیر۲ در حوالی ساعت ۱۸۳۰ GMT (البته به گفتی برخی از سازمان ها ۱۸۳۶ یا ۱۸۳۸ GMT) پرتاب شد. موشک ۲۲متری سفیر، احتمالا از سمت سمنان به فضا ارسال شده است. بر اساس نظر Charles Vick مسیر پرتاب برای جلوگیری از عبور از کشورهای همسایه از سمت جنوب اقیانوس هند ادامه پیدا کرده است. سایت پرتاب موشک بر طبق گمانه زنی های موجود احتمالا در سمنان و با نام سایت کاوشگر بوده است. تا به حال دو جسم در مدار شناسایی شده اند که ماهواره امید و قسمت سوم موشک را شامل می شود.

با توجه به عدم ارایه مشخصات موشک سفیر۲، نظرهای متفاوتی در این زمینه وجود دارد. اما با توجه به وزن ماهواره و اندازه ای که رصدکننده های آماتور درباره موشک اعلام کرده اند، این موشک از موشک های اسکاد کاملا بزرگتر بوده است.

حداقل فاصله مداری که ماهواره امید در آن قرار دارد ۲۵۲ کیلومتر و حداکثر ۳۸۳ کیلومتر است و در بازه های ۵۴۴۲ ثانیه ای به دور زمین می چرخد. برای اطلاعات دقیقتر می توانید از OMID Satellite details 2009-004A NORAD 33506 استفاده کنید.

NORAD ID: 33506
Int’l Code: 2009-004A
Perigee: 252.8 km
Apogee: 383.5 km
Inclination: 55.5°
Period: 90.7 min
Launch date: February 2, 2009
Source: Iran (IRAN)

هر چند با ارایه اطلاعات اولیه از سوی سازمان پرتاب کننده، گمانه زنی ها علمی تر می توانست باشد، با این حال تمامی تحلیل ها بر قدرت موشک سه مرحله ای تاکید دارد. ورود ایران با وجود تحریم ویژه به کلوب کشورهای دارای تکنولوژی پرتاب ماهواره جای تفکر دارد.

سایر کشورها به ترتیب عبارتند از:

۱ – ۱۹۵۷ – شوروی سابق
۲ – ۱۹۵۸ – آمریکا
۳ – ۱۹۶۵ – فرانسه
۴ – ۱۹۷۰ – ژاپن
۵ – ۱۹۷۰ – چین
۶ – ۱۹۷۱ – انگلستان
۷ – ۱۹۷۹ – اتحادیه اروپایی
۸ – ۱۹۸۰ – هند
۹ – ۱۹۸۸ – اسراییل
۱۰ – ۲۰۰۹ – ایران