سلام ، چه خبر از بم ؟ چه خبر از این همه غم و ناراحتی این همه آدم.مدتی بود که فکر می کردم دیگه آدم های دور و برم برای کسی کاری انجام نمی دن،فکر می کردم که جدا همهمون خود پرست و خودخواه شدیم و فقط آدمیم تا باشیم نه این که آدمیم تاانسان باشیم.
اما این چند روز به قدری انسان دیدم که اصلا به خودم اجازه نمی دم دیگه زود قضاوت کنم.
همه تا جایی که می تونستیم کمک کردیم از پول از پس انداز و از چیزی که تو خونه داشتیم.هنوز هم تشنه هستیم که کمک کنیم.
الان دیگه وقتش شده که به نوع کمک هامون رو کم کم عوض کنیم.خیلی از ما ها این احساس رو داشتیم که در هنگام دوری از عزیزامون چه اعصابی خورد میشه از آدم.الان خیلی ها که توی بیمارستان ها هستند این حس رو دارند و زجر می کشند.بچه هایی که از غصه دوری از مادر و پدرشون دارن از دست می رند و مادران و پدرانی که از دوری بچه هاشون دارن دق می کنند.
بیایید بریم بیمارستان ها و با آسیب دیده ها صحبت کنیم و از کسانی که دنبالشون می گردند خبر بگیریم.هر شب هم ۱ ساعت از وقت چت کردن بزنیم و دنبال اسامی بگردیم.
همگی تو هر شهری که هستیم می تونیم به بیمارستان هایی که می دونیم توش از زلزله زده ها بستری شده بریم و لیستی از افرادی که آسیب دیده ها ازشون خبری ندارند تهیه کنیم.هر شب هم لیست رو جستجو کنیم و روز بعدش اگر نتیجه ای پیدا کردیم بهشون خبر بدیم.این طوری لاقل خیالشون رو راحت می کنیم.
در ضمن اگر این کار رو شروع کردیم به انجام دادن به هر کس که ازش اسمی پرسیده میشه تا جستجو کنیم یک نوشته یا تیکه کاغذی درست کنیم که اگر دوست دیگری برای همین کار پیش شخص آسیب دیده رفت با داشتن آن کاغذ از دوباره کاری جلوگیری شود.
برای یافتن اسامی هم از سایت ایران امداد می توانیم استفاده کنیم.یادمون نره اگر ۱ هفته ۱ ساعت از وب گردی ها و چت کردن ها رو کم کنیم شاید دل خیلی ها رو آروم کنیم.
http://www.iranemdad.com/
لطفا نظراتون رو بگید و اگر چیزی به نظرتون میرسه حتما بنویسید.
