از بین رفتن و یا به بیرون درز کردن اطلاعات سازمانی به اندازه تعداد افرادی که به آن‌ها دسترسی دارند متنوع است. علت عمده از بین رفتن اطلاعات و داده‌ها و یا نشت امنیتی‌ این گونه اطلاعات خطاهای انسانی خواسته و یا ناخواسته است. علت عمده این خطاهای ناخواسته بر خلاف تصور عمومی ندانستن و عدم وجود دانش نیست، بلکه سهل‌انگاری و تنبلی باعث ایجاد خطا و بروز نشت اطلاعات و یا از بین رفتن اطلاعات می‌شود.

در نوشته ۲۰ روشی که بانک اطلاعاتی شما از دست خواهد رفت، CREDANT این موارد را بیان کرده است:

1. Employees able to access a database regardless of their need to do so, with sight of complete records including information that they do not necessarily need to see
2. Unrestricted downloading of the database to removable media
3. Employees able to print individual records, or even the full database, in hard copy format
4. Employees able to access records, in undefined quantities or for unlimited periods of time, providing the opportunity to make a written copy
5. Records, or even the entire database, altered or deleted
6. The full database, or individual files, emailed as an attachment
7. The full database, or individual files, uploaded to an external storage facility/website or a hosted document storage and management solution.
8. Loss of external or portable media (memory sticks, CDs, laptops, etc) that contain unencrypted information, often during travel.
9. Misplaced, or stolen, devices (laptops, blackberries, etc) used as a back door to the corporate network
10. Secure employment for the purpose of having unrestricted access to confidential data with criminal intent
11. Existing employees being coerced into removing data for financial gain
12. Ex-employees who have not had their access rights revoked
13. Photocopy hard copies
14. Over the shoulder screen theft from mobile workforce
15. Writing down, or even sharing, passwords
16. Hacked WiFi networks – even with passwords
17. Use of non-alphanumeric passphrases and passphrases of eight or less characters – which can be cracked in a few hours
18. Use of unvetted external contractors or companies
19. Use of vetted external companies on contracts without remediation/penalty clauses on responsibilities for when things go pear-shaped on the data security front
20. Failure to use encrypted back-up storage media

اگر بر فرض خیلی دور به اندازه کافی پیر شدیم که ۲۰۳۰ و اون دور و بر رو دیدیم، برای مسابقه ۲۰۵۰ روبوکاپ با یک همچین هواپیماهایی شاید سفر کنیم. چند تا PDF پایین صفحه است که حتما آن‌ها را ببینید..

An 18-month NASA research effort to visualize the passenger airplanes of the future has produced some ideas that at first glance may appear to be old fashioned. Instead of exotic new designs seemingly borrowed from science fiction, familiar shapes dominate the pages of advanced concept studies which four industry teams completed for NASA’s Fundamental Aeronautics Program in April 2010.

سیستم‌های ناوبری ماهواره‌ای چند سالی است که از حالت نظامی و اختصاصی خارج شده‌اند و به صورت عمومی در دسترس می‌باشند. معروفترین سیستم ناوبری که همگی آن را به نام GPS یا سیستم موقعیت‌یاب جهانی می‌شناسیم، در اختیار و کنترل دولت ایالات متحده قرار دارد و بر اساس قوانین امکان از کار انداختن آن در مواقعی که امنیت آمریکا به خطر بیافتد، وجود دارد. همچنین با توجه به سن بالای این سیستم‌های ماهواره‌ای (چیزی بیشتر از ۱۵ سال در برخی موارد) دقت و کیفیت آن نیز در محاسبات دقیق و حیاتی مورد تردید قرار گرفته است. جدول زیر نشان دهنده‌ی درصد دقت کلی ماهواره‌ها در فاصله های ۱۰ متر و اطراف آن است:

این مطلب را از سایت مردمی Global Security مطالعه کنید:

Navstar GPS is a space-based global radionavigation system which is operated by the U.S. Air Force. Two GPS services are provided. The Precise Positioning Service (PPS) provides full system accuracy primarily to U.S. and allied military users. The Standard Positioning Service (SPS) provides an accurate positioning capability for civil users throughout the world. The GPS has three major segments: space, control, and user.

تمامی این موارد بهانه‌ای شده است تا سایر دولت‌ها به بهانه استقلال و نگرانی از دخالت در امور شهروندان سیستم‌های ناوبری خودشان را طراحی و تا قسمتی پیاده سازی کنند. به این ترتیب اتحادیه اروپا، روسیه، چین، هند و ژاپن و کمی هم مصر در حال طراحی و فرستادن سیستم‌های ناوبری ماهواره‌ای خود هستند.

Galileo – a global system being developed by the European Union and other partner countries, planned to be operational by 2014

Beidou – People’s Republic of China’s regional system, covering Asia and the West Pacific

COMPASS – People’s Republic of China’s global system, planned to be operational by 2020

GLONASS – Russia’s global navigation system

IRNSS – India’s regional navigation system, planned to be operational by 2012, covering India and Northern Indian Ocean

QZSS – Japanese proposed regional system covering only Japan

بیشتر این سیستم‌ها بعد از مراحل اولیه به این نتیجه رسیده‌اند که می‌بایست با همکاری با یکدیگر ادامه دهند و از شلوغ (کثبف) کردن بیشتر فضا جلوگیری کنند. به جز چین که کمتر از یک ماه قبل چهارمین ماهواره سیستم بیودو (همان دب اکبر خودمان) را به فضا ارسال کرد.

چین انتظار دارد تا سال ۲۰۲۰ سیستم ناوبری Beidou و COMPASS را تکمیل کند و خواهان حقوق غیر متعارفی برای جو فضایی کشورش است. از جمله این موارد می‌توان به حق از دسترس خارج کردن ماهواره در فضای بالای کشورش اشاره کرد. چین یکبار این کار را کرده است و یک اشغال فضایی نسبتا بزرگ ایجاد کرده است.

تمامی این موارد را برای این نوشتم که بگویم می‌دانید فضای بالا سر ما چقدر کثیف شده است؟

من از اولین روز اعلام بسته‌های رویایی GPRS همراه اول از آن به صورت ماهانه استفاده کرده‌ام. در روزهای ابتدایی امکان استفاده در بیشتر نقاط تهران مناسب بود و به نسبت سرویس ارایه شده قابل تحمل بود. بعد از قطعی چند روزه این سرویس در اواسط خرداد (که هیچ پاسخی از سوی همراه اول در این باره ارایه نشد!) سرویس رو به افول قابل توجه‌ی گذاشت و بیشتر از ۶۰درصد اوقات قابل استفاده نبود. من بارها با ۰۹۹۹۰ تماس گرفتم و پاسخی دریافت نکردم.

در ابتدا به نسخه سیستم‌عامل گوشی همراه خودم (اندروید ۲.۱) شک داشتم ولی بعد از دیدن کیفیت سرویس در سایر گوشی‌ها (نوکیا و آیفون) به این نتیجه ابتدایی می‌توان رسید که زیرساخت ارایه GPRS از پایبست ویران است. من به این مشکلات بر خوردم:

• هنگامی که در حرکت هستید و یا حتی ثابت هستید ولی سلولی که از آن سرویس می‌گیرید تغییر می‌کند ارتباط شما قطع شده و نیاز به خاموش و روشن کردن سیم کارت دارید. این مشکل به خصوص در مواقعی که در حال حرکت سریع هستید (اتوبوس، مترو و ماشین) آزار دهنده است.
• در وب سایت همراه اول اعلام شده است که ؛مناطق تحت پوشش GPRS همراه اول عبارتند از کلیه شهرهای استانهای تهران، گیلان و مازندران و مراکز استان ها و مناطق آزاد تجاری و … .؛  می‌باشند. من در یک سفر سه روزه از تهران به سمت نور و نور به سمت فیروزکوه و تهران حرکت کردم. در طی مسیر در بسیاری از شهرها عملا امکان استفاده از خدمات اینترنت نبود (در حالی که در مسافت زیادی از جاده چالوس و فیروزکوه بود.) و در شهر نور تنها در مرکز شهر امکان استفاده از GPRS وجود داشت.
• شاید به جای اینترنت همراه اول بهتر باشد اعلام کنند امکان وب‌نوردی. به علت سرعت کم و قطع و وصل شدن سرویس در زمان های زیادی امکان استفاده از پروتکل های دیگری مانند SSH بسیار سخت است. پورت های hi-range در بسیاری مواقع کار نمی‌کنند و شما تنها می‌بایست به وب‌گردی قناعت کنید.
• هیچ امکانی از گزارش کارکرد سرویس وجود ندارد. هیچ جایی برای بررسی مشکلات نیست و از همه جالب تر من بعد از دوره ماهانه پیش پیغامی دریافت نکردم و چون منتظر پیغام بودم از سیستم استفاده می‌کردم. در نتیجه مبلغی به فیش میان‌دوره من اضافه شده است…

من این مطلب را بعد از رضا هاشمی نوشتم. شما هم اگر تجریه استفاده دارید بنوسید، شاید بر فرض محال کسی پاسخگو بود.

پس نوشت ۱: تعداد کامنت‌های تبلیغاتی کمی زیاد شد و برخی که توهین آمیز بود را حذف کردم. ای کاش کسی از همراه اول پاسخ درستی می‌داد و یا ابزار و روشی برای شفاف سازی ارایه می‌کرد. در خیلی از کامنت‌ها تبلیغ ایرانسل شده است و من هیچ تضمینی در این مورد نمی‌دهم. ممکن است ایرانسل پیشتاز باشد اما به همان اندازه و بلکه بیشتر مارکتینگ غیر قابل اثبات دارد.

یکی از ویژگی های زیبای اندروید پشتیبانی از قابلیت هایی است که هنوز به صورت تجاری پیاده سازی نشده اند. به عنوان مثال سنسور دماسنج در اندروید با وجود اینکه در گوشی های فعلی وجود ندارد،  قابل پیاده سازی و برنامه سازی است. در حال حاضر این سنسورهای سخت افزاری پشتیبانی شده در گوگل اندروید عبارتند از:

• شتاب سنج
• ژیروسکوپ
• سنسور نوری
• سنسور میدان مغناطیسی
• سنسور چرخش
• فشارسنج
• سنسور proximity (ترجمه مجاورت کامل نیست!)
• دماسنج